دو روز پیش که مامان بردم دکتر با صحنه های ناراحت کننده ای روبه رو شدم.

یه خانوم چادری که خیلی هم واسش مهم نبود چادرشو چجوری بگیره یه مانتوی کوتاه جذب سبز تیره تنش بود با شلوار راسته مشکی وکفش پاشنه بلند پنج سانت، خیلی شیک و تمیز و مرتب بدون آرایش، به هیشکی نگاه نمیکرد با کسی چشم تو چشم نمیشد فقط چند دقیقه ای با منشی حرف زد. بی قرار بود و دایم درحال حرکت. همین باعث شد تو چشم باشه. همین بی قراری... بالاخره نوبتش شد و رفت اتاق پزشک؛ چند دقیقه‌ای از رفتنش به اتاق نگذشته بود که صدای گریه اش به گوشمون رسید. شاید ده دقیقه اینا طول کشید اومد بیرون نگاش کردم چشاش قرمز شده بود.

قطعا دکتر خبر خوبی بهش نداده بود. اما وقتی ازاتاق دکتر اومد بیرون دیگه گریه نمیکرد حتی دیدم با منشی به لبخند چیزی گفت...

نوبت مامان شد و ... موقع برگشت تا در آسانسور باز شه منتظر شدیم. طبقه هفتم بودیم و بسیار شلوغ ... صدای گریه ی آروم خانومی توجهمو جلب کرد سرشو چسبونده بود به دیوار و گریه میکرد. دیدم تنهاست و هیشکی نمیره سمتش به مامان گفتم من الان میام و رفتم پیشش.. دست کشیدم به پشتش و گفتم خانوم طوری شده، کاری هست برات انجام بدم. گریه اش بیشتر شد. یکی دوتا خانوم دیگه ام اومدن و .. خلاصه آروم نشد...

مامان صدام می‌کرد که آسانسور باز شده بیا. مامانم تو این شرایط اگه کسی کنارش نباشه استرسی میشه. به ناچار رفتم و وارد آسانسور شدیم همکف زدم در آسانسور بسته و باز شد صدا اومد طبقه نهم. مامان منو داری دستپاچه شد و گفت این چرا رفته بالا من میخام برم پایین و فلان حالا بیا توضیح بده که مامان صبر کن الان میره پایین... خلاصه طبقه 9 آسانسور خالی شد من موندم و مامان و یکی دیگه که اونم میرفت طبقه هفتم.

دلم پیش خانومه مونده بود... طبقه هفتم که در آسانسور باز شد همون خانومه با یه مردی وارد شدن. مامانم استرسی شده بود که چرا آسانسور نمیره پایین... ((:

خانومه همچنان گریه میکرد.

گفتم آقا حالش خوبه؟! چیزی شده؟!

یه نگاهی بهم کرد و به گیلکی رو به خانومش گفت تو چرا خودتو باختی خانوم من اینجام پیشتم خوب میشم. منو نگاه من خوب میشم... تازه فهمیدم که اون همه بی قراری خانومه بخاطر بیماری همسرش بود.

یاد بیست سال پیش افتادم وقتی که دیگه مهتاب پیش ما نبود. و دینای کوچولو با تمام قشنگیش...

رو ایوون خونه بودم و میدیدمش که پدرش اومده دیدنش. شاید چند دقیقه ای کنار هم بودن. دینا با مادربزرگش زندگی می‌کرد. بعدها خونه و زمین تو روستا رو فروختن و رفتن رشت.

با دیدن اون صحنه پدر دختری یه داستان تو ذهنم شکل گرفت. داستان لعیا ... و درست شکل زندگی من شد؛ بااین تفاوت که آدما تو واقعیت با آدمای داستان من خیلی تفاوت داشتن. و من این تفاوت ها رو وقتی فهمیدم که به چشم دیدم.

.